Gdy tylko za oknem robi się chłodno, odpalam piekarnik i zapiekam. Najczęściej warzywa, bo od mięs jest Padrito. Cała rodzina bliższa i dalsza jest zaznajomiona i zauroczona ziemniakami Dauphinoise, czyli cieniutko pokrojonymi i pieczonymi w śmietanie i czosnku.

Z racji Święta Dziękczynienia postanowiłam wkomponować tu również bataty.Tradycyjnie powinnam je podać na wściekle słodko, zapieczone z piankami marshmallow, ale taka wizja trochę mnie jeszcze mdli od nadmiaru słodkości. Może w przyszłym roku…

Ze zwykłych ziemniaków robiłam już nieśmiertelne purée, bo, jak upiera się Mąż, tupiąc raciczkami dla podkreślenia wagi swych słów, bez purée nie ma Święta Dziękczynienia i tyle w temacie;-) Ja tam się nie znam, bo to on jest rodowitym Amerykaninem w tym domu, nie ja, podkuliłam więc zbuntowany zwykle ogon i zaczęłam obierać wiadro ziemniaków.

Odłożyłam dwa duże, doobierałam dwa bataty, poszłam do zmarźniętego ogródka po ocalałe zioła, zmiksowałam je z czosnkiem i śmietaną, zalałam pokrojone warzywa, zapiekłam i…WOW! Zupełnie nieoczekiwanie udało mi się przearomatyczne danie roku. Rozgrzewało duszę szałwią, rozmarynem i tymiankiem, a  ziemniaki i bataty rozpływały się w ustach. Cały dom pachniał tak jakoś dostojnie, a zarazem błogo, Poklepałam się z satysfakcją po łopatce i wróciłam do wiadereczka ziemniaków na purée:-)