Amerykański klasyk podawany z okazji Święta Dziękczynienia. A ja, przyznaję bez bicia, unikałam tego dania jak ognia przez prawie 20 lat. Jakoś do mnie nie przemawiało. Wyobraźnię to ja mam dużą, tolerancję dla iście amerykańskich wymysłów kulinarnych jak Wisła szeroka (panierowane ogórki kiszone smażone na głębokim tłuszczu? Podwójną porcję proszszsz!), ale w głowie mi się jakoś nie chciało zmieścić, żeby fasolkę szparagową zalewać gęstym sosem. Bo dla mnie powinna ona być gotowana krótko i zwięźle, a potem ewentualnie posypana bułką tartą lub wymieszana z jakimś pesto, czy innym vinaigrette i tyle.

Jednak w ostatnie Święto Dziękczynienia w poszukiwaniu przepisu na właśnie fasolkę, bo bez niej indyk ani rusz, trafiłam na stronę jednej z moich ulubionych blogerek – smittenkitchen.com . Jej zapiekana fasolka (którą autorka z kolei zaadoptowała od innego pasjonata gotowania, Altona Browna) wyglądała nader smakowicie i, co najważniejsze, była zrobiona bez dodatku zapuszkowanych skondensowanych zup grzybowych czy innych chemii, tak, jak to ma miejsce w większości przepisów.

Postanowiłam dać jej szansę, tym bardziej, że usmiechała się do mnie ta podsmażona chrupka cebulka.

PS Danie zostało WYMIECIONE i następny dzień spędziłam na odpieraniu zewsząd ataków, że jak to nic nie zostało z wczoraj! Jakim prawem zrobiłam tyle, ile trzeba!;-)