Wiosna!!! Piorę ostatnie rękawiczki i grube skarpety narciarskie, na tyły szafy idą kalesony moich Panów i moje osobiste ciepłe rajty. Odcinam się kompletnie od zimy, choć od ferii w zaśnieżonych górach minęły raptem dwa dni, a Nowy Jork powitał nas rozczarowującym chłodem. Wystarczy. Jeszcze w podróży zaczynałam się otrząsać z hibernetycznej stagnacji a oczy wyobraźni syciły się nadchodzącymi nowalijkami i paletą wiosennych kolorów, z przeważającym jasnym zielonym. Wróciłam z głową pełną pomysłów i rozsadzającą energią – idzie nowe, Panie i Panowie!

Jak ręką odjął nie chcę więcej słyszeć o ciężkich sosach i mięsiwach, o ciągnących się serach, a w sercu i lodowce robię miejsce na dary wiosny. W środę pójdę na rynek, w weekend posieję w ogródku, bo tulipany już kupione i cieszą oko od wczoraj:-)

Nowy sezon zaczynam nieśmiało od szparagów, bo była ich w sklepie masa. Postawiłam na prostotę, żeby moich Panów na wejście kompletnie nie zniechęcić nadmiarem zielonego i witamin.  Zrobiłam risotto, ale zamiast ryżu (który mnie tu już trochę nudzi) użyłam farro, czyli pszenicy płaskorurkiej (tak, wiem, z czym to się je???), w Polsce jest to pochodna orkiszu. Farro uwielbiam za konsystencję – jest wyraziste i charakterne w smaku, nie to co ryż. Ale ryż też tu pasuje, bez obaw! Tak od siebie dodałam równieź kiełbasę, żeby Panowie mieli konkretny jednodaniowy obiad.

Wszystko pyszne, talerze wylizane, sezon wiosenny uważam za otwarty!