Ta sałatka to taki protest przeciwko kieratowi przedświątecznych indyczych obsesji, bo pojutrze Święto Dziękczynienia, więc moje myśli od 2 tygodni ganiają za najlepszą wersją brukselki, poganianej żurawiną…To także ostatni dzwonek rozsądku przed niekończącym się biesiadowaniem przy stole zastawionym indykiem i armią towarzyszących mu dań, z których mało które będzie miało mniej niż milion kalorii. A ta sałatka ma!

Zrobiłam ją w trzy sekundy, bo miałam przepiękne awokado i niewiele czasu na tak przyziemne kwestie, jak przedświąteczny obiad. Postawiłam na lekkość i prostotę, choć można tę sałatkę urozmaicić, a jakże, dodając więcej warzyw, czy np. ser. No i zapachniało latem, grillem, nogi same porwały się do salsy… Tymczasem u nas za oknem pierwszy śnieg, a ja wracam do kuchni, bo przepis na tę najlepszą brukselkę na świecie sam się nie znajdzie…;-)