Burrata to taki bogatszy kuzyn mozzarelli. Ma podobny okrągły kształt i śnieżnobiały kolor, a po przekrojeniu wypływa z niej coś w rodzaju śmietany. Pyszna z pomidorami, ale od mozzarelli jest delikatniejsza, bardziej wyrafinowana w smaku i zazwyczaj droższa, więc każde z nią danie to celebracja. Znakomicie radzi sobie w centrum uwagi i talerza, można ją po prostu polać dobrą oliwą, posypać grubą solą i zjeść z grillowaną bagietką lub chlebem. Często występuje również w akompaniamencie warzyw i makaronów, gdzie zazwyczaj gra pierwsze skrzypce.

Tutaj prezentuje się z pieczoną marchewką i zieloną salsą à la pesto. Wszystko cudownie współgra (kontynuując już tak jakoś muzykalnie) jak w najwybitniejszej orkiestrze – słodycz przypieczonej marchewki, śmietankowość burraty i cytrynowy „pazur” sosu z pistacji i aromatycznych ziół. Przepis pochodzi od niezawodnej J. Battilany – jej książka kucharska to taki niewyszukany majstersztyk – wszystkie  zawarte w niej przepisy są solidne, składniki dostępne, mało skomplikowane i gwarantują sukces, więc polecam!