Ile ja się w życiu narobiłam sosów pomidorowych… Moje serce zawsze omija kolejkę i przestaje bić na sekundę, gdy muszę użyć sklepowego „gotowca”. A sosów u nas idzie co niemiara, jako że panowie lubią wszelkie makarony, a ja włoskie zupy i meksykańskie chili. Jako dumna córka badylarzy przepadam za pomidorami;-) Kontynuując tradycję mam ich w ogródku zatrzęsienie, choć tylko koktajlowych, za to od wyboru do koloru. Gdy już ich nie przejadam, zapiekam z oliwą i ziołami, miksuję i mam pyszny i aromatyczny sos.

Więcej zachodu jest zazwyczaj z duzymi pomidorami, bo pasjami nie znoszę obierać ich ze skóry. I tu na ratunek wkroczył niezawodny NYTimes i przepis na szybki sos ze świeżych pomidorów, bez zbędnego parzenia się wrzącą skórką;-)

Podeszłam do niego z wrodzonym sceptycyzmem, bo wydawał mi się zbyt optymistycznie prosty. Ale jego dobre oceny zachęcily, a że na rynku kupiłam piękne pomidory na sos i trzeba było je zacząć przerabiać, zakasałam rękawy i wzięłam się za ścieranie. Tak tak, nie ma tu pomyłki. Pomidory kroimy na pół i ścieramy na tarce o grubych oczkach. Jakimś cudem skórka zostaje w ręce, co tylko dodało mi skrzydeł i po 30 minutach miałam zapas na zimę…no dobrze, na miesiąc;-)