Z sosem Alfredo było tak. Krzyczał do mnie z każdej półki sklepowej, z każdego menu typowo amerykańskiej restauracji niższych lotów. A że nie lubię, gdy mi się coś wmawia, zbuntowałam się i stwierdziłam, że po moim trupie. Do tego wyobraziłam sobie, że to zbyt zwykły na moje górnolotne;-) podniebienie sos śmietanowy, a tak w ogóle od sosów śmietanowych to jest moja Mama-Całuję-Rączki.

Ale że był środek tygodnia, trochę mi się palił grunt pod nogami, bo dziatwa otwierała dzióbki, że głodna, a ja byłam, delikatnie mówiąc, niewyrobiona, postanowiłam dać Alfredo szansę. Nie byłabym sobą, gdybym nie urozmaiciła sosu choć odrobinę, bo jak to, bez zielonego ani rusz. Popularnym dodatkiem sa brokuły, ale ja miałam pól kilo brukselki z weekendu, więc padło na nią.

No i cóż, padłam kajając się na kolana i przeprosiłam się z Alfredo, bo kolacja była hitem miesiąca – nawet dbający o linię Mauż wziął chyba 3 dokładki.