Wygląda na to, że zimuję. Bo chyba tak można nazwać mentalne rozleniwienie, kiedy to wybieram sprawdzone i solidne przepisy, zamiast ambitnie sięgać do gwiazd i brać się za wymyślanie patentu na np. ciasto czekoladowe, które nie tuczy.

Do tego mierzi mnie widok pomidorów z Holandii i truskawek z Chile. Nie mam ochoty na sałatę, bo za zimno i za pędzona.

Cóż robić – wracam do pewniaków. Powoli przerabiam całą książkę kucharską J. Battilany pt. Repertoire, bo w weekend zrobiłam ciasteczka, a dziś ten kurczak…Tak to jest, gdy mam do przepisów pelne zaufanie, co nie zdarza się często. Jej propozycje nie są jałowe, widać, że zamiast na ilość, jak to czasem zdarza się Ottolenghiemu, Battilana postawiła na jakość. Z drugiej strony nie stara się zmienić biegu rzeki – wybiera produkty ogólnodostępne, a dania są z grona klasyków, tylko odświeżone. Jej przepisy są na tyle zróżnicowane, że każdy z osobna budzi mą ciekawość.

Tak było w przypadku dzisiejszego kurczaka. W tytule są jesienne warzywa, a to oznacza ukochaną przeze mnie sezonowość. Do tego ten sos…Nie narzuca się, a mimo wszystko dodaje całemu daniu delikatny pazur… Poezja, jak ciepły i puchaty koc, gdy za oknem wieje.