Dziwne czasy nastały. Przestałam cieszyć się wiosną, bo nadchodzi zbyt wolno, więc i w ogródku nowalijek brak, a tak by się w tym momencie przydały…

Pożegnałam wszelkie ekskluzywne produkty, przeprosiłam się z mąką, olejem i makaronem. I postawiłam na pewniaki – ma być przede wszystkim zdrowo, a zaraz po tym budująco. I tak żongluję  tymi posiłkami – raz witaminy, raz kalorie; wychodzę ze skóry, żeby jak najczęściej było to i to, bo żaden z moich Panów nie może sobie pozwolić na chorowanie.

Dzisiejsze gofry z kurczakiem, polane pikantnym miodem, to raczej to drugie – bomba kaloryczna, za to gwarantuje uśmiech na twarzach starych i młodych, a przede wszystkim pozwala na chwilę zapomnieć o wieściach „z frontu”. Bo to danie jest po prostu pyszne. Tak banalne, bezpretensjonalne, a jednak cieszy kubki smakowe, a co za tym idzie – dusze.

Prawie 20 lat mi zajęło sięgnięcie po ten specjał. Mimo, że jest to amerykański klasyk, jakoś nie przekonywało mnie aż tak agresywne łączenie obiadu (smażony kurczak) z deserem (gofry). A jednak. Po raz kolejny pomyliłam się co do amerykańskich delikatesów, bo to danie jest tak nadzwyczajnie smaczne, że od razu dodało nam otuchy w tym niepewnym dniu.