Zupełnie się nie spodziewałam, że ta akurat zupa spotka się z aż takim zainteresowaniem. Ugotowałam ją mimo braku kilku kluczowych składników, bo tak bardzo bardzo tęsknię za stołowaniem się na mieście, za orientalną kuchnią, za sushi, ba, za drinkiem z palemką nawet tęsknię!

Uwielbiam kimchi tak, jak moja Mama (całuję rączki) kocha kiszoną kapustę, czyli nad życie;-) Z wiekiem moja tolerancja dla pikantnych potraw wzrosła, i dziś mniej straszne mi wszelkie curry i salsy. Jestem w tym rodzinnie raczej odosobniona, szczególnie gdy witają u mnie polscy goście. A szkoda, bo życiu dobrze jest dodać trochę pikanterii…;-) Kimchi można porównać właśnie do kiszonej kapusty, tylko na ostro i więcej w nim warzyw. A dzisiejsza zupa przypomina kapuśniak, bo jest kwaśna i konkretna. Ale na tym porównanie się kończy.

Inspirowałam się przepisem Davida Tanisa, który ukazał się w NYTimes’ie. Nie miałam zbyt wielkich smakowych ambicji, bo przez tę nieszczęsną kwarantannę i kimchi za młode, i niektórych przypraw brak…Ale rezultat końcowy doprowadził Panów do łez (dosłownie i w przenośni), a moje serce do Koreatown w Nowym Jorku;-)