I tu śliczne uszka mojej siostry zaostrzyły kształt na słowo karmel;-) No bo z ręką na sercu – kto nie lubi chińszczyzny na słodko? Przyznaję się jednak do blasfemii – nie wszystko chińszczyzna, co ma w sobie imbir i sos rybny. Ten akurat przepis jest oparty na kuchni wietnamskiej – chylę czoła. Jest tak zachwycająco prosty i pyszny, że po przetestowaniu chciałam natychmiast dzwonić do siostry i zlecić, by od razu jechała po składniki i zabierała się do pracy. Szybko jednak zreflektowałam się, że w Polsce był już środek nocy, gdy kończyliśmy w Nowym Jorku kolację.

Przepis odkryłam na ulubionym blogu Deb Perelman, ona z kolei zaczerpnęła go z książki kucharskiej pt. Repertoire Jessicki Battilany. Do tego Deb bardzo go chwaliła, a że jej bezgranicznie ufam, jeśli chodzi o kwestie kulinarne, to nie zastanawiałam się długo.  Sięgnęłam po niego w dużej części z lenistwa – miałam pod ręką prawie wszystkie składniki (nie ma ich zbyt dużo), a i sposób przyrządzania jest w miarę prosty. Oprócz topienia cukru, czyli robienia tytułowego karmelu. Jak powszechnie wiadomo, nie przepadam za pieczeniem, więc podeszłam do tego bez przekonania. Stopiłam cukier, wlałam sos rybny i… zrobiły mi się karmelki. Na szczęście się nie poddałam, tylko podkręciłam gaz i je powoli stopiłam. I przysięgam, to była jedyna trudność w tym przepisie. Z tego co wiedzę w komentarzach – większości gładki sos od razu nie wychodzi, więc może jest dla mnie jeszcze nadzieja w dziedzinie deserów?;-)

Słowo ostrzeżenia. Sos rybny nie pachnie najpiękniej. Mimo zapachowych świeczek w całym domu, panowie po powrocie ze szkoły z miejsca zaczęli kręcić nosem, dosłownie i w przenośni, na unoszący się z kuchni zapach. Nie zraziłam się, i słusznie. Wieprzowina była palce lizać.