Moim skromnym zdaniem kapusta jest warzywem niedocenionym i traktowanym jak mało charyzmatyczny kuzyn. A niesłusznie, bo potrafi zaskoczyć! Oczywiście nie będę wwozić drzewa do lasu i truć o gołąbkach, surówkach i innych bigosach. Nie, proponuję skupić się na kapuście bez obstawy, takiej zwykłej, z patelni, za to solidnie przypieczonej, przez co na światło dzienne, a raczej ku uciesze naszych kubków smakowych, wychodzi jej naturalna słodycz.

Dodałam do niej makaron, który nie wchodzi kapustce w drogę, za to ładnie jej akompaniuje. No i migdały. Na początku myślałam o zrobieniu pesto migdałowego z serem pecorino, który jest ostry i charakterystyczny, ale dałam sobie spokój, bo przecież to delikatna kapusta ma tu błyszczeć, więc nic wyrazistego nie powinno jej się pałętać pod nogami.

I tak powstało pyszne i satysfakcjonujące danie, które Panowie pochłonęli bez szemrania, poza mruknięciem uznania tu i tam;-)