Wystarczy tego lenistwa, wakacje się skończyły, dzieci w szkole, czas wracać do pracy, czyli do bloga.

Na początek sezonu jesiennego, ze specjalnymi życzeniami z okazji urodzin – dip cebulowy dla Babs. Sto lat Mamo, króluj nam wiecznie.

Ulubieńcem tłumów amerykańskich jest dip cebulowy. Zaniemówiłam, gdy kuzynka męża wyjęła z lodówki śmietanę, dodała do niej torebkę zupy cebulowej w proszku, wymieszała, odstawiła na 5 minut i ta dam, dip gotowy. Latami serwowałam tę wersję, do czasu gdy cała chemia zawarta w zupkach w proszku zaczęła mi przeszkadzać. Pokombinowałam i jest – oto przepis na dip cebulowy składający się z dwóch składników. No dobrze, sześciu, jeśli liczyć sól, pieprz, oliwę i odrobinę cukru (niekoniecznie!). Niczym nie ustępuje dipowi proszkowanemu, jest dziecinnie prosty do wykonania, nie ma w sobie żadnych konserwantów/ulepszaczy/uszczęśliwiaczy, więc i ciało i dusza będą nam wdzięczne.