Od razu ostrzegam – ślubu nie będzie;-)

Nazwa tej przepysznej zupy pochodzi od mariażu smaków mięsa i zielonego, a nie czyjegoś weselicha (oj poszłoby się na wesele, poszło, prawda, Monique?…).

Ta zupa jest jak ciepły koc w szaroburo jesienny dzień. Kiedy już nam się znudzi nieśmiertelny rosół, a nawet żurek (moim panom i mi – nigdy!), albo nie chce nam się stać nad 3-daniowym obiadem, a mamy ochotę na zupę – ta jest jak znalazł. Prosta, bardzo pożywna, ma w sobie wszystkie składniki wymagane przez wzorowa panią domu – i witaminy, i białko, i węglowodany. No i ciężko jej nie lubić! Pachnie słoneczną, ziołową Italią, może mieć pazur w postaci pikantnej kiełbasy, dzieci oniemieją z zachwytu na widok makaronu, a całość posypana jest puszystym parmezanem. Żyć nie umierać! Tak naprawdę zupa ta powstała przypadkiem. Robiłam zwykłe minestrone, ale brakowało mi w nim wkładu mięsnego. Poszukałam, poczytałam, po drodze trafiłam na zupę toskańską oraz ribollitę – pobawiłam się trochę składnikami i efekt jest bardzo, ale to bardzo satysfakcjonujący. Okazuje się też, że wymyśliłam sobie istniejące już danie – właśnie Włoską zupę ślubną, która jest dzieckiem z nieformalnego związku wyżej wymienionych klasycznych zup. Ich koneserzy pewnie przewracają się w grobie, ale trudno – do odważnych świat należy!