Moja przygoda z chińskim jedzeniem zaczęła się tradycyjnie, od kurczaka w sosie słodko kwaśnym z budy przy placu Zbawiciela. Ma on z Chinami tyle wspólnego, co ja z baletem, czyli niewiele, ale któż by się doszukiwał drugiego dna – ważne, że było dużo, tanio i pysznie. Z czasem grawitowałam  w stronę nieco bardziej wyszukanych, a zarazem bardziej autentycznych smaków, ale sentyment do wyżej wymienionego pozostał.

Dzisiejszy kurczak jest takim powrotem do źródeł, tyle że nie aż tak dramatycznie słodkim i tłustym. Przyznaję, że nie jestem fanką wszelkich dań w karmelu/sezamie/miodzie, ale tu jest całkiem przyjemnie, aromatycznie i niezbyt cukierkowato. Bardzo pomocna jest tu papryka, bo przełamuje słodycz i mile chrupie, gdyż dodana w ostatniej chwili, nie jest rozgotowana na poduchę;-)

Panowie pożarli natychmiastowo, a ja tak sobie dziubałam, dziubałam, aż wyjadłam do końca:-)