Zawsze mi się wydawało, że domowa wersja kurczaka shawarmy to marzenie ściętej głowy, bo gdzie ja znajdę taki ogromny pionowy rożen do nabijania nań ściśle płatów idealnie i intensywnie przyprawionego mięsa! Do tego właściciel mojego ulicznego kebaba za nic nie chciał zdradzić listy przypraw – a styropianowe korytko wypełnione po brzegi ryżem, mięsem, sałatą lodową i białym sosem jest ukochanym obiadem mojej dziatwy, gdy matce się nie chce gotować (a nawet, gdy się chce!).

Przypadkiem trafiłam na przepis Sama Siftona, cenionego kolumnisty kulinarnej części NYTimes’a. Bardzo go lubię za skłonności ku prostocie w kuchni, do tego czytelnicy bardzo, ale to bardzo sobie chwalili to akurat danie. Zrobiłam je raz według przepisu, zrobiłam drugi już z drobnymi zmianami i cóż…Obyło się bez inwestowania w restauracyjny pionowy pal, nie musiałam też na szczęście kupować hurtowo tony mięsa z udek;-) Bo kurczaczek był prima sort. Mucha nie siada, palce lizać, mam i ja swój domowy, rodzinny kebab!