Na hasło „Dziś będzie dynia!” moi Panowie patrzą z desperacką nadzieją, że chodzi mi o wycinanie wzorków, jak to bywa przed Halloween, a nie, broń Boże, o dynię jako jakąkolwiek część menu. A ja dynię lubię, tylko nie na wściekle słodko, jak na przykład w cieście czy w kawie – bo tu, w Stanach, jak tylko zamkną się drzwi za latem, każda kawiarnia zasypana jest pumpkin spice, czyli dyniową przyprawą, która dodaje (wątpliwego, moim zdaniem) aromatu wszelkim latte i cappuccinos.

Ja tam pozostaję przy klasykach; a to zupka, a to dynia w kawałkach, upieczona i podana jako dodatek lub główne danie. Przepadam za dynią w sałatce, dlatego też bez wahania sięgnęłam po dzisiejszy przepis. Choć przyznaję, wydawał mi się podejrzanie za prosty, by oszołomić feerią smaków. Pochodzi on z mojej ukochanej książki Genialne przepisy wydawnictwa Food52. Jego autorem jest któryś z szefów kuchni londyńskiej restauracji Moro.

Zrobiłam, tak na szybko, bez zbytniej dbałości o proporcje i składniki (użyłam pietruszki zamiast kolendry). Po pierwszym gryzie pobiegłam do Męża z niedowierzaniem. I potwierdził – re-we-lacja!!! Dzieci natomiast obeszły ją szerokim łukiem;-)