Kiedy życie daje ci cytryny, rób lemoniadę, natomiast gdy ogródek i groźba przymrozków dają ci zielone pomidory, po prostu je usmaż;-) Bo było tak – świstaki przestały mi wsuwać dojrzewające pomidorki, więc plony miałam od miesiąca na bogato. Ale laba się skończyła, gdy nadszedł nieoczekiwany październikowy mróz i śnieg. Trzeba było wszystko zerwać. I w ten sposób zostałam posiadaczką dwóch wiader pomiksów. Zielonych. No i leżą sobie. Tak, wiem, powoli dojdą. Ale gdzieś na tyłach mózgu miałam film pt. „Smażone zielone pomidory”. Nigdy nie dawały mi spokoju; sceptycznie nastawiona byłam do nich od lat, bo gdzie, zielone, twarde, niedojrzałe. Olśnienie przyszło, gdy zamówiłam je w jakimś dajnerze – toż to pyszności są! Na kęsa, w panierce, soczyste, chrupiące…Eureka!

Poszperałam w necie i trochę opornie, bo niemożliwe, by tak prosta instrukcja obsługi dała dobre rezultaty, zabrałam się za realizację przepisu. Już po pierwszym gryzie wiedziałam, że oto zadomowiłam moją kolejną kulinarną miłość;-)