To nie jest tak, że siadłam do stołu, podano jarmuż, a ja rozpłynęłam się w zachwycie. O nie. Nie okłamujmy się – początki naszej miłości były trudne. Po części dlatego, że trafiałam na jarmuż albo w wersji surowej i niedoprawionej, albo ugotowanej (o tempora o mores!) i…niedoprawionej. Jarmuż potrzebuje trochę atencji, a wtedy może przeobrazić się z gorzkawych i ciężkich do przerzucia liści w całkiem wyrafinowane smakowo danie. O jego walorach zdrowotnych można by książkę napisać (pewnie już napisano), ja lubię go i za witaminy, i za to, że w przeciwieństwie do arcynudnej sałaty lodowej na przykład, ma charakter i pazur.

Jarmuż jest nowojorskim królem hipsterskich dodatków do wszelkich shake’ow i smoothies, czyli koktajli zdrowotnych. Próbowałam i, z ręką na sercu, bez jakiegoś jabłka czy innej marchewki, sok z jarmużu smakuje jak trawa pitna, czyli ohydnie. Bo jarmuż lubi konkretne dodatki – coś słodkiego, np. żurawinę, ocet balsamiczny, coś słonego, np. ser lub boczek, coś ostrego, np. musztardę czy czosnek. Zacznijmy od jarmużu duszonego z soczewicą. Czy wspominałam już jak bardzo kocham soczewicę?