Jestem ekspertką w sprawie kur. Żartuję. Moja bratowa jest, ja wiem tylko tyle, że jeśli kura stara, to nadaje się tylko na to, żeby na niej nagotować rosół.

Nie jestem też ekspertką, jeśli chodzi o polskie zupy. Mama (całuję rączki) jest. Moje się nie umywają.

Ale dobry wywar zrobić potrafię. Nie rosół, broń Boże, bo „nie ma jak u Mamy”, ale wywar, pyszny, czysty, który potem porcjuję, mrożę, i na przyszłą szybką zupę czy sos jest jak znalazł.

Niestraszne mi kurze łapki (z nich wywar jest „na bogato”), skrzydełka, a co za nimi idzie, to niekończące się wydłubywanie ugotowanego mięsa, bo „przecież szkoda wyrzucić”. A teraz przyszedł sezon na kury „zupne”, czyli nienadające się już do szybkiej obróbki, za to przewspaniałe właśnie na wywar.

Są dwie szkoły klasycznego wywaru. Jedna minimalistyczna, gdzie wystarczy kura, ząbek czosnku, nieobrana cebula, woda i sól, a druga maksymalistyczna, gdzie, jak to się u nas mówi, sky is the limit – niebo jest granicą – i do gara trafia kura, a wraz z nią, według osobistych upodobań, marchew, seler, pietruszka, czyli taki polski rosół, ale i cebula, czosnek, tymianek, koper itd, itp.

Obie wersje wywaru lubię, w zamrażarce mam pojemniki z naklejką „prosty” i „na bogato”. Gdy robię zupę warzywną czy sos do mięsa sięgam po ten drugi, jednak gdy bawię się w dania kuchni np. azjatyckiej, stawiam na nieskomplikowaną opcję.

Jeszcze jedno – z takiej kury wywaru jest po pachy, więc studzę, przelewam do pojemników i mrożę. Ułatwia mi to życie w tygodniu, gdy czas na zupę, a mam pół godziny. Gdy dziecko chce rosół, a jest piątkowy wieczór. Gdy potrzebuję szklankę wywaru do sosu, a puszkowe są jakieś takie bez serca.