Chlebek tak, bananowy już nie. Tak mało entuzjastyczna była moja reakcja na ten ni to deser, ni to śniadanie, które zaserwowano mi któregoś dnia u znajomych. Ale już po pierwszym kęsie wiedziałam, że się przeprosimy i szybko zaprzyjaźnimy. Bo chlebek bananowy jest…cool. Jest taki w sam raz – nie za słodki, nie za suchy, za to aromatyczny, konkretny i po prostu smaczny. Wspaniale nadaje się do kawy, choć spisze się również jako szybkie śniadanie czy podwieczorek.

Buszowałam sobie po internecie, bo na blacie desperacko uśmiechała się do mnie kiść bananów, po które już jutro nikt z domowników by nie sięgnął. Moją uwagę tradycyjnie przykuło słowo Nutella, bo ja obok Nutelli obojętnie przejść niestety nie mogę. Przepis Yossy Arefi na chlebek bananowy z wyżej wymienioną od razu wygrał w moich osobistych rankingach na najlepszy chlebek bananowy na świecie, bo Nutella skutecznie zagłuszyła we mnie jakikolwiek głos rozsądnego obiektywizmu;-)

Do przyrządzania chlebka zabrałam się z nieśmiałością, nieufnością i kompletnym brakiem wiary we własne możliwości, bo przecież JA NIE PIEKĘ. Dlatego też spolegliwie i metodycznie wykonywałam podane w przepisie kroki, wiernie odmierzałam podane proporcje, żeby potem nie było na mnie, gdyby coś poszło nie tak. Ku mojemu totalnemu zaskoczeniu ciasto przepięknie wyrosło, upiekło się bez śladu zakalca, w smaku okazało się rewelacyjne, więc oczywiście od razu pobiegłam do moich Panów po pochwały… No prawie od razu, bo uprzednio uraczyłam się kilkoma kawałkami mojego ciepłego jeszcze ciasta, żeby się upewnić, czy jest rzeczywiście dobre. Potwierdzam, jest:-)