Hummus.

Kto nie lubi, niech pierwszy rzuci kamieniem.

Mam szczęście mieszkać niedaleko Dizengoff, restauracji słynącej z fenomenalnego, kremowego, lekkiego jak chmurka hummusu. Jej właścicielem jest Michael Solomonov, którego restauracja Zahav w Filadelfii nigdy nie ma wolnych stolików, gdy planuję się do niej wybrać.

Jestem też wielką fanką Yotama Ottolenghi, izraelsko brytyjskiego szefa kuchni, którego przepis na hummus jest zbliżony do przepisu Solomonova. Obaj panowie nalegają, by hummus przyrządzać z suchych ziaren cieciorki, które są moczone w wodzie przez noc, następnie gotowane do przesadnej miękkości. I tak to wiernie podążałam za moimi guru za każdym razem, przykładnie mocząc cieciorkę, gdy nazajutrz okoliczności wołały o hummus.

Miałam ambitny plan przygotowania hummusu z cieciorki puszkowej i suchej, dodania do nich pieczonych buraków, udowodnienia całemu wszechświatu wyższość moczenia cieciorki nad pójściem na łatwiznę. Plan spalił na panewce z bardzo prozaicznego powodu – zabrakło mi pieczonych buraków, bo je zjadłam. Namoczyłam cieciorkę, w międzyczasie przygotowałam buraki, zrobiłam na szybko hummus “z puszki”, po czym dodając upieczone buraki nie mogłam się powstrzymać i podjadałam te, które zostały. Takie były dobre. Takie na kęsa. Słodkawe, więc posypałam je odrobinę solą. Potem wpadłam na pomysł, by je drobniutko pokroić i posypać gotowy hummus. I było po burakach. I po hummusie z wyższością, bo więcej buraków w domu nie miałam (Brata akurat nie było;-)).