Zadziwiające, że w tak niepozornej kanapce kryje się tyle smacznego. Z drugiej strony francuska zupa cebulowa, którą ta oto kanapka jest inspirowana, też do przeambitnych nie należy. Ot cebula, wywar, ser i bagietka. A jednak. Połączenie słodkości karmelizowanej cebuli z ostrością sera, topiące się między kromkami chrupiącego chleba podgrzanego na masełku to czysta dekadencja i niebo w gębie.

Do tego jej wykonanie jest bajecznie proste. Trzeba odstać swoje i cierpliwie skarmelizować cebulę na ciemne złoto, a potem już z górki. Moje kanapki były na chlebie na zakwasie, ale nawet najzwyklejszy tostowy będzie tu pasował. Inspirowałam się przepisem z NYTimes’a, ale trochę go pozmieniałam, bo moim zdaniem miał za mało sera, do cebuli dodałam odrobinę suszonego tymianku, no i obkarmiłam cztery osoby, a nie dwie. Cud miód, nawet dziatwa oblizywała się ze smakiem, a to rzadko się zdarza, bo mam wrażenie, że dla zasady mają alergię na moje gotowanie;-)