Jak zakazany owoc, fascynuje mnie ostatnio makaron. Mam wyryte w DNA, że tuczy, więc do niedawna obchodziłam go szerokim łukiem. Poza tym taki tradycyjny, skąpany w sosie mięsno pomidorowym, nudzi mnie niezmiernie. Od kiedy zaczęłam bawić się w dania z różnokształtnymi makaronami wegetariańskimi, do tego bez nieśmiertelnego parmezanu, coś we mnie pękło. Zakochałam się. Dobrze by było, żeby wraz z tą zgubną miłością szła zdwojona energia na siłce, ale nie, tak dobrze nie ma, Ewa;-)

Z przyjemnością sięgnęłam po przepis Ottolenghi’ego na makaron z cieciorką i za’atarem, bo zazwyczaj mam zaufanie do jego pomysłów, tym bardziej, że pozwalają na szeroką interpretację proponowanych dań. Pochodzi z książki Prosto, która jest dostępna w Polsce, co mnie bardzo cieszy. Nie podam więc dosłownego tłumaczenia przepisu, tylko moją wersję, może nie ulepszoną, bo to byłoby świętokradztwo, ale lekko…zmienioną. Bo dodałam więcej szpinaku, nie zaszkodzi, prawda? I więcej soku z cytryny! I mniej tymianku, bo nie chciało mi się skubać. No i obsypałam wszystko nie łyżeczką za’ataru, ale chyba czterema, bo jest pyszny!

Zgodnie z obietnicą danie jest przeproste i szybkie w wykonaniu – w sam raz na środek tygodnia, kiedy kulinarna inwencja powoli siada;-)